مشعل گازوئیلی موتورخانه

مشعل گازوئیلی نوع دیگری از مشعل های سیستم گرمایش ساختمان می باشد که در حالت کلی ساختاری شبیه به مشعل های گازی دارد. اما با وجود تشابهات، تفاوت های زیادی نیز در این مدل وجود دارد. همان طور که از اسم آن نیز میتوان فهمید در این مشعل از گازوئیل به عنوان سوخت ورودی استفاده می شود.

مشعل ها در صنعت بر اساس نوع سوخت مورد استفاده در آن ها به سه بخش مشعل گازی ، مشعل گازوئیلی و مازوت سوز تقسیم بندی می شوند.

انرژی اولیه مشعل ها جهت گرمایش ساختمان و آب گرم مصرفی، با اتصال به انواع بویلر های سیستم حرارتی تامین می شود.

برای تبدیل انرژی شیمیایی موجود در سوخت ، به انرژی حرارتی باید مثلثی به نام مثلث احتراق تشکیل شود . بر روی هر یک از ضلع های این مثلث یکی از عوامل لازم برای احتراق قرار می گیرد. در صورت نبود یکی از این‌ عوامل، دو عامل دیگر قادر نیستند عمل احتراق را انجام دهند.

 

اجزای اصلی مشعل گازوئیلی

سوختی که در این مشعل ها مورد استفاده قرار می گیرد، گازوئیل است و این مشعل ها از چهار بخش اصلی تشکیل شده است که شامل موارد زیر است:

  • قسمت جرقه
  • هوا رسان
  • سوخت رسان
  • کنترل کننده

 

جرقه زن مشعل گازوئیلی

وظیفه این قسمت در مشعل تامین یکی از ضلع های مثلث احتراق با عنوان جرقه است که خود شامل موارد زیر است:

  • ترانس جرقه زن
  • الکترود های جرقه زن
  • فاصله الکترود های جرقه زن از نازل گازوئیلی
  • وایر های جرقه زن

 

قسمت هوا رسان

این قسمت نیز وظیفه تامین هوای مورد نیاز مشعل به عنوان ضلع دیگر مثلث مثلث احتراق را به عهده دارد. قسمت هوا رسان مشعل شامل موارد زیر می باشد:

  • فن یا ونتیلاتور
  • دمپر یا دریچه تنظیم هوا
  • صفحه چرخش هوا
  • الکتروموتور

 

بخش سوخت رسان مشعل گازوئیلی

در نهایت این قسمت وظیفه دارد تا سوخت مورد نیاز مشعل گازوئیلی را که به منظور تکمیل مثلث احتراق و تشکیل شعله می باشد تامین کند. این قسمت از منبع ذخیره سوخت و اجزا سوخت رسان مشعل تشکیل شده است.

سوخت رسان مشعل گازوئیلی از اجزای زیر می تشکیل می شود:

  • فیلتر استکانی
  • شلنگ های حامل سوخت
  • پمپ های گازوئیلی
  • شیر برقی
  • لوله های حامل سوخت
  • نازل منبع گازوئیلی

 

منبع ذخیره سوخت

از منابع ذخیره سوخت با هدف ذخیره سازی سوخت مورد نیاز مشعل استفاده می کنند. توصیه می شود این مخازن را در محلی خارج از فضای موتورخانه نصب کنید اما در صورتی که این عمل مقدور نبود می شود در شرایطی می توان مخزن ها را در داخل فضای موتورخانه قرار داد که فاصله مخزن تا شعله حداقل ۲ الی ۳ متر باشد و بهتر است فضای قرارگیری مخزن را با استفاده از یک تیغه ( دیوار آتش ) از فضایی که دیگ و مشعل قرار گرفته اند جدا کرد. مخازن را می توان به دو حالت یکی بر روی زمین دیگری به صورت دفنی نصب نمود. در صورتی که مخزن را دفن کردید بایستی لبه بالای مخزن تا کف حداقل ۳ فوت یا ۱ متر فاصله داشته باشد و فضای کافی برای سرویس و نگهداری در اطراف مخزن پیش بینی شود.

بر اساس مبحث چهاردهم ظرفیت مخازن سوخت از مقررات ملی ساختمان، در صورتی که از یک مخزن استفاده می کنیم نباید حجم آن بیشتر از ۲۵۰۰ لیتر باشد و در صورتی که بیشتر از یک مخزن مورد استفاده است، ظرفیت آن ها نباید از ۵۰۰۰ لیتر بیشتر باشد.

در صورتی که مخزن ذخیره اصلی از مشعل دور باشد، یک مخزن روزانه در داخل موتورخانه به کار برده می شود که ظرفیت این مخزن در بیشترین حالت ۲۴۰ لیتر می باشد. ظرفیت مخزن با استفاده از یک پمپ از مخرن اصلی تغذیه می شود و یک شناور برقی سطح آن را کنترل می کند.

 

اجزای کنترل کننده مشعل گازوئیلی

قسمت کنترل کننده مشعل گازوئیلی از اجزای زیر تشکیل شده است:

رله مشعل گازوئیلی

فتوسل یا چشم الکتریکی

 

طرز کار مشعل های گازوئیلی :

هنگامی که دمای آب داخل دیگ، از درجه ‌ی حرارت تنظیم شده بر روی « آکوستات» کم تر باشد ، فاز به سمت کنترل الکترونیک ( رله ) مشعل هدایت می شود. ابتدا رله ‌ی مشعل (بر اساس بر نامه ریزی انجام شده بر روی آن ) موتور را روشن می کند و پس از حدود ۳ ثانیه‌ پروانه‌‌ی مشعل ( زمانی که شیر برقی بسته است ) آغاز به کار می کند اگر گاز قابل اشتعال ( گاز هایی که در زمان خاموش بودن حاصل از تبخیر نشت احتمالی گازوئیل هستند) در داخل دیگ وجود داشته باشد ، باید در اثر دمیدن هوا به داخل ‌دیگ با استفاده از دود کش به‌ خارج ‌هدایت شود که به این عمل « پرچ۱ » گفته می ‌شود.

در مرحله‌ ی بعد به منظور مشتعل شدن گاز های احتمالی موجود در دیگ ها الکترودها شروع به جرقه ‌زدن می کنند ( هنوز شیر برقی بسته است ). بعد از گذشت چند ثانیه همزمانی که الکترودها در حال جرقه زدن هستند ، شیر برقی باز می شود تا گازوئیل به داخل دیگ پاشیده ‌شود . اثر حرارت جرقه‌‌ی الکترودها ، گازوئیل به درجه ‌ی حرارت اشتعال رسیده، مثلث احتراق تشکیل می‌ شود و گازوئیل مشتعل می‌ گردد . تابیدن نور شعله به « فتوسل » و دریافت آن به وسیله‌ ی کنترل الکرونیک ، باعث می شود تا عمل چرقه‌ زدن الکترودها بعد از چند ثانیه قطع ‌شود و موتور مشعل ( تا زمانی که درجه‌‌ی حرارت آب داخل دیگ به درجه‌ ی حرارت تنظیم شده بر روی آکوستات برسد و آکوستات موتور را خاموش کند ) به کار خود ادامه می دهد . اگر پس از گذشت زمانی در حدود ۱۰ ثانیه بعد از باز شدن شیر برقی در داخل دیگ شعله ای ایجاد نشود ، کنترل الکترونیک موجب بسته شدن شیر برقی شده و پس از قطع شدن عمل جرقه ‌زدن ، موتور مشعل خاموش می ‌شود .

کاربرد مشعل‌ های گازوئیلی: مشعل ‌های گازوئیلی بر روی دیگ های چدنی آب گرم ، دیگ ‌های فولادی‌ آب‌ گرم ، آب داغ ، بخار سیستم‌ های حرارت مرکزی و تهویه ‌ی مطبوع نصب شده ، مورد استفاده قرار می گیرند .

مشخصات شعله

شعله ای که توسط مشعل گازوئیلی ایجاد شده به سه صورت شعله احیا ، شعله اکسید و شعله متناسب دسته بندی می شود.

 

شعله احیا

هر گاه مقدار سوخت بیش از حد مورد نیاز باشد و یا اکسیژن برای سوخت کافی نباشد شعله احیا تشکیل می شود. از مشخصات شعله احیا می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • پخش شدن شعله
  • زرد رنگ
  • بوی خام سوزی (سوزش بینی)
  • دوده زدن

 

شعله اکسید

هنگامی که شعله مقدار سوخت از میزان مورد نیاز کمتر باشد شعله اکسید می شود. شعله اکسید دارای مشخصات زیر می باشد:

  • شعله کوتاه و تیز
  • آبی رنگ
  • سوزش چشم

 

شعله مناسب

شعله مناسب در مشعل گازوئیلی، زرد رنگ همراه با رگه های آبی و نارنجی می باشد. این مشعل طول متوسطی دارد. نه به صورت کاملا پخش است و نه شکل کاملا جمع و نوک تیزی دارد.